استفاده از زغال سکه ای عمده برای تمیز کردن اتاق کنفرانس بین المللی

زغال سکه ای عمده با روش های مختلفی ساخته شده است. روش سنتی در بریتانیا از گیره استفاده می کرد.[5] این اساساً انبوهی از کنده های چوبی (مثلاً بلوط چاشنی شده) است که به صورت دایره ای به دودکش تکیه داده اند.

دودکش از 4 پایه چوبی تشکیل شده است که با طناب بالا نگه داشته شده است. کنده ها کاملاً با خاک و کاه پوشیده شده اند و اجازه ورود هوا را نمی دهند. باید با وارد کردن مقداری سوخت سوزان به دودکش روشن شود.

کنده ها بسیار آهسته می سوزند و در مدت 5 روز به زغال چوب تبدیل می شوند. اگر پوشش خاک در اثر آتش پاره شود یا ترک بخورد، خاک اضافی روی ترک ها قرار می گیرد.

پس از اتمام سوختگی، دودکش را برای جلوگیری از ورود هوا وصل می کنند. هنر واقعی این روش تولید در مدیریت تولید حرارت کافی با احتراق بخشی از مواد چوبی و انتقال آن به قطعات چوبی در فرآیند کربنیزه شدن است.

زغال

یکی از معایب قوی این روش تولید، میزان زیاد انتشار گازهای گلخانه ای است که برای سلامت انسان و محیط زیست مضر است (انتشار متان نسوخته). در نتیجه احتراق جزئی مواد چوبی، راندمان روش سنتی کم است.

روش‌های مدرن از فن‌آوری retorting استفاده می‌کنند که در آن گرمای فرآیند از احتراق گاز آزاد شده در طول کربن‌سازی بازیابی می‌شود و صرفاً توسط آن تأمین می‌شود. بازده قیچی به طور قابل توجهی بیشتر از کوره است و ممکن است به 35-40٪ برسد.

خواص زغال چوب تولید شده به مواد زغال شده بستگی دارد. دمای ذغال نیز مهم است. زغال چوب حاوی مقادیر مختلفی از هیدروژن و اکسیژن و همچنین خاکستر و سایر ناخالصی ها است که همراه با ساختار، خواص را تعیین می کند. ترکیب تقریبی زغال چوب برای باروت ها گاهی اوقات به طور تجربی به عنوان C7H4O توصیف می شود.

زغال چوب به عنوان باقیمانده از تقطیر مخرب چوب به دست می آید به طوری که محصولات عبارتند از:

  • محصولات مایع، اسید پیرولین و قطران چوب
  • محصولات گازی، گاز چوب
  • محصول باقیمانده، زغال چوب